Մատչելիության հղումներ

Շիրակի մարզի Լեռնագյուղ մտնելուն պես դատարկ տներն են աչքի զարնում:

Այստեղ ընդամենը երկու ընտանիք է ապրում՝ Մարտիրոսյաններն ու Մինասյանները։

Շատերը գնալուց առաջ նույնիսկ դռները չեն կողպել։

«Նախ տներն էլ բան չկա, որ գողություն էղնիմ հետո էլ ո՞վ պտի անի գողություն ստեղ», - «Ազատությանն» ասաց Լեռնագյուղում մնացած բնակիչներից մեկը՝ Հրանտ Մինասյանը:

Բնակիչներն ասում են, որ ժամանակին Լեռնագյուղը Ղուկասյանի շրջանի ամենամեծ գյուղերից էր։ 1988-ի երկրաշարժից հետո գյուղում պանելային տներ կառուցեցին, ընտանիքներ տեղափոխվեցին։ Այստեղ տասնյակ մարդիկ էին ապրում։ Սակայն բնակիչներն աստիճանաբար հեռացան։

Հրանտ Մինասյանի ավագ որդին արտագնա աշխատանքի է մեկնել։ Ասում է, որ հողից չեն կարողանում բավականաչափ եկամուտ ստանալ։ Լեռնային գյուղում ոռոգում չկա, հույսն անձրևի վրա են դնում․ - «Ցանեցիր՝ եղականի հույսին: Անձրև եկավ՝ կեղնի, չեկավ՝ չի էղնի: Հերու ահագին ցանք ունեինք, չորային տվավ, չեղավ․․․»

Մինասյանի կրտսեր որդին նույնպես պատրաստվում է ծննդավայրից հեռանալ։

Գյուղում մնացած երկու երեխաները՝ Լևոնն ու Դանիելը մանկապարտեզ հաճախելու հնարավորություն չունեն։ Շուտով դպրոց պիտի գնան։ Լեռնագյուղում դպրոցը փակվել է 90-ականներին։

Մարտիրոսյանների երեխաները Լեռնագյուղից վաղուց են հեռացել։ Գյումրիում են բնակվում։ Ծնողներին այցելում են ամռան ամիսների ընթացքում, քանի որ ձմռանը Լեռնագյուղի ճանապարհները բքի պատճառով փակվում են։

Տիկին Հայկուշն ասում է աշնանը իրենք ևս կլքեն բնակավայրը․ - «Երևի աշունը, հնարավոր չէ, ամուսինս չի կարող: Հիվանդ է, չի հարմարվի»:

Գյուղի մասին հրապարակումներից մեկը «Հայաստանի մեռնող գյուղերը» խորագրի ներքո էր դրվել։ Լեռնագյուղացիները, սակայն, այս ձևակերպումից սրտնեղել էին։ Ասում են նման իրականության հետ չեն ցանկանում հաշտվել։

Ուղիղ հեռարձակում

XS
SM
MD
LG