Լոռու մարզի Լեռնապատ գյուղը 1988-ի երկրաշարժից գրեթե հիմնովին ավերվել է։ Գյուղում 132 մարդ է զոհվել: Հարակից տարածքում նոր գյուղ կառուցելու նախաձեռնությունն այդպես էլ չի իրականացվել: Երկրաշարժից հետո կազմված հերթացուցակով գյուղում մոտ 400 տուն պետք է կառուցվեր։ Անցած 29 տարիներին անգամ դրա կեսը չի կառուցվել, բայց տան կարիք ունեցողների թիվը նվազել է տարիների ընթացքում հերթացուցակը քիչ-քիչ «մաղելու» միջոցով։
Լեռնապատի գյուղապետ Սարիբեկ Աբազյանն ասում է. «Ինչ-ինչ պատճառներով դուրս մնացողներ եղել են, այժմ ունենք 94 շահառու, որոնց պետությունը դեռ պետք է բնակարանային փոխհատուցում տա»: Այս տարվա սկզբին 33 լեռնապատցի ընտանիք մեկ սենյականոց բնակարանի հաշվարկով պետությունից 3 միլիոն դրամի չափով փոխհատուցում է ստացել։ Գյուղապետը տվյալներ չունի, թե այդ ընտանիքների որ մասն է կարողացել ընդամենը 6000 դոլարով տուն ձեռք բերել կամ կառուցել: Նրանցից շատերն այսօր էլ տնակներում են ապրում։
Գյուղապետ Սարիբեկ Աբազյանն ասում է՝ վերջին տարիներին հերթացուցակները ևս 44-ով նվազել են, բայց ոչ թե տուն կառուցելու կամ փոխհատուցելու, այլ ընտանիքների կարիքները վերանայելու միջոցով։ «Սկզբնական շրջանում իրենց բնակարանները դասվել ա 4-րդ կարգի վթարային բնակարանների շարքում, հետո վերագնահատում ա եղել, մոտ 40 տուն 4-րդ կարգից դարձել ա 3-րդ կարգ, այսինքն՝ դուրս են մնացել ցուցակներից»,- ասաց գյուղապետը: Նրա խոսքով՝ մի ուրիշ խնդիր էլ կա՝ այդպես էլ նոր գյուղ չդարձած թաղամասում անցած տարիներին կառուցված 147 տների կեսը դեռ անբնակ է․ «Նոր բնակարանների մոտ գոմեր, արոտավայր չկա․․․ անբարենպաստ ա էլի ժողովրդի համար»:
Այդ նույն թաղամասում լեռնապատցի Գառնիկ Աբազյանի տան շինարարությունն օտարերկրացի շինարարներն 90-ականներին սկսել, բայց այդպես էլ ավարտին չեն հասցրել: Սակայն, ըստ Աբազյանների, Լեռնապատի նախկին գյուղապետը «անձնական հաշվեհարդար տեսնելու համար» այն ներկայացրել է որպես ավարտված տուն, և ընտանիքը դուրս է մնացել պետության աջակցության բոլոր ծրագրերից, անգամ՝ աղքատության նպաստից։ Այսօր՝ 29 տարի անց տարեց ամուսինները դատարան են դիմել, դռնեդուռ ընկել՝ տան կարիք ունեցողների ցուցակներում ընդգրկվելու համար։
«Մենք տեղյակ չենք եղել, վկայականն 8 տարի գյուղապետի մոտ ա եղել, վերցնելուց հետո նայում են ասում են՝ բնակելի տուն ա սա, իրավունք ունեք ապրեք, մնում ա մի լամպ դնեք ու ապրեք: Բանից պարզվում ա՝ լուսամուտ չկա, դուռ չկա, ոչ մի բան չկա»,- ասում է Գառնիկ Աբազյանը: Այսօր ընտանիքը հույս չունի, թե անգամ դատարանի՝ իրենց օգտին վճռի կայացման դեպքում պետությունը կստանձնի քարե պատերն ու տանիքը տուն դարձնելու պարտավորությունը։