Մատչելիության հղումներ

logo-print

Ղազանչյան. Երբեք չի կարելի գոտկատեղից ներքև արվեստ ներկայացնել և ասել, թե ժողովուրդը դա է ուզում


Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար, բեմադրիչ Երվանդ Ղազանչյան, արխիվ

Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնի գեղարվեստական ղեկավար, բեմադրիչ Երվանդ Ղազանչյան, արխիվ

Հակոբ Պարոնյանի անվան երաժշտական կոմեդիայի պետական թատրոնն անցած շաբաթավերջին մեծ հանդիսությամբ նշեց հիմնադրման 75-ամյա հոբելյանը:

Երկրորդ աշխարհամարտի ամենածանր օրերին էր մի խումբ անվանի արվեստագետների կողմից մտահղացվել թատրոնի հիմնադրման գաղափարը, որն էլ իրականացվեց 1941 թվականի պատերազմական աշնանը։

«Ես ուղղակի ասեմ, թե ինձ ինչն է զարմացնում այս հայ ժողովուրդ կոչվածի մեջ՝ ապշելու հոգևորի ժողովուրդ, ապշելու։ Այսինքն՝ պատերազմ, ռումբերն արդեն ընկնում էին Թբիլիսիի վրա, այստեղ կառավարությունը որոշում է թատրոն բացել։ Նայեք ինչ զուգահեռ է․ պատերազմող երկիր՝ թատերական, ընդհանրապես մշակութային կյանքն ապշեցուցիչ է՝ այսքան փառատոններ, պրեմիերաներ, քննարկումներ, ինչ ասես, բոլորովին նոր թատրոն է կառուցվում Գավառում, բոլորովին նոր թատրոնի շենք, հրաշալի։ Տարիներ որ անցնի, էդ մարդիկ պետք է ասեն, պատերազմը դռանն է՝ ցանկացած պահի կարող է թակել, սրանք էս ինչեր են արել, ինչ ցուցահանդեսներ, թատրոնի շենք կառուցել, այ ինձ էս զուգահեռն է շատ զարմացնում», - «Ազատության» հետ զրույցում ասաց թատրոնի երկարամյա գեղարվեստական ղեկավար, բեմադրիչ Երվանդ Ղազանչյանը։

Ղազանչյանը թատրոնը ղեկավարում է 20 տարի, այս տարիների ընթացքում սերունդ է փոխվել, ասաց գեղարվեստական ղեկավարն՝ ընդգծելով, որ այսօր երիտասարդների նոր սերունդ է եկել, որոնց էլ հանգիստ կարող են վստահել թատրոնի վաղվա օրը:

Խաղացանկում այսօր ավելի քան 22 ներկայացում ունեն, իսկ այն ժամանակ՝ 1941-ի հեռավոր աշնանը, թատրոնն իր հանդիսատեսին առաջին անգամ ներկայացել է «Թագավորը զվարճանում է» օպերետային բեմադրությամբ: Ի դեպ, թատրոնը հենց այդպես էլ կոչվել է՝ Օպերետային թատրոն, և միայն 1966 թվականից է կրում ներկայիս անունը:

Երվանդ Ղազանչյանի խոսքով՝ թատրոնը մշտապես ունեցել է հրաշալի դերասանների իր փաղանգը, բայց թատրոնի «Ոսկե դարը» սկսվել է 1950-ականների վերջից, երբ գեղարվեստական ղեկավար և գլխավոր ռեժիսոր է նշանակվել Վարդան Աճեմյանը և հենց նրա օրոք թատրոնում հիմնականում հայ հեղինակներ են բեմադրվել: Ղազանչյանը շեշտեց, որ իրենք ևս փորձում են պահպանել այդ ավանդույթը։

«Գերակշռող մասը՝ մոտ 75 տոկոսն այդ դասական և հայ ժամանակակից պիեսն է, առանց հայ ժամանակակից կամ դասական դրամատուրգիայի ազգային թատրոն ո՞նց կարող է լինել», - ասաց Ղազանչյանը։

Նա բոլորովին համամիտ չէ տարածված այն տեսակետին, թե հենց ժողովրդի համար է, որ ստեղծվում են ցածրաճաշակ ներկայացումներ, ֆիլմեր, հաղորդումներ:

«Երբեք չի կարելի գոտկատեղից ներքև արվեստ ներկայացնել և ասել՝ «ժողովուրդը դա է ուզում»։ Ժողովրդին եթե դու ներկայացնես ճաշակով, բարձր արվեստ, ժողովուրդը սիրով կընդունի։ Պետք չէ շառը գցել ժողովրդի վրա, թե «ժողովուրդը սա է ուզում», ժողովուրդը դա չի ուզում, մանավանդ ձեր հումորը, սիրելիներս, չի ուզում, հարգելի երգիչ-երգչուհիներ, որոնց 80 տոկոսը կարող էին չերգել և հայ երգը չէր տուժի, դա չի ուզում ժողովուրդը, ժողովուրդն ուզում է դասական, ազնիվ երգ։ Չի կարելի՝ ինքդ տեքստը գրում ես, ինքդ երաժշտությունը գրում ես , ինքդ էլ երգում ես ու մեզ էլ ասում ես ծափ տվեք, ո՞նց ծափ տանք, որովհետև դա երգ չի, ոնց ծափ տանք», - ասաց Ղազանչյանը։

XS
SM
MD
LG