Մատչելիության հղումներ

Ահնիձորում ավագ դպրոց չկա, ոչ էլ հարևան Լորուտ հասնելու համար միջհամայնքային տրանսպորտ։ Երեխաները 7 կմ քայլում են դպրոց գնալու համար։

Մխիթարյանների ընտանիքը պատրաստվում է հեռանալ հայրենի գյուղից. Ահնիձորում ավագ դպրոց չկա, բարձր դասարանցիներ ունեցող ընտանիքը հաջորդ ուսումնական տարվա համար այլ լուծում չի տեսնում:

«Մենք ինչքան անասուն ունեինք, ծախել ենք, որ տեղափոխվենք քաղաք»։

Ահնիձորում այսօրվա դրությամբ 8 երեխա կա, ովքեր ավարտել են գյուղի հիմնական դպրոցն ու Լորուտի միջնակարգ դպրոցում են շարունակում իրենց ուսումը։ Բայց ծնողները վհատված են՝ Լորուտ տանող միջհամայնքային տրանսպորտ չկա, և երեխաներն ամեն օր տարբեր միջոցներով, հիմնականում ոտքով կտրում-անցնում են 7 կմ դժվարանցանելի ճանապարհը։

«Շատ ժամանակ երեխեք են՝ ուշացած գնում են, էնտեղից էլ հոգնած գալիս են։ Էլ նորմալ դաս չեն անում, ոնց որ կիսատ-պռատ մի բան ա ստացվում»։

Համագյուղացիներ Տաթևն ու Քրիստինեն ասում են՝ իրենց երեխաների համար 7 կիլոմետրը գրեթե անհաղթահարելի խոչընդոտ է:

«Էս երեք շաբաթվա մեջ 4-5 անգամ են դպրոց գնացել։ Շատերի երեխեքը հիվանդ են։ Իմ տղան հարթաթաթ ա։ Դժվար ա քայլում»։ «Իմ երեխան էլ երևանյան հիվանդություն ունի, ոտքով գնում ա, ոտքով գալիս ա»։

Ժամանակին գյուղում ավտոբուս է գործել, որը երեխաներին Լորուտի դպրոց է հասցրել ու ետ բերել։ Ծնողներն ամսական 3000-ական դրամ են վճարել վարորդին, գյուղապետարանն էլ աշխատավարձ է սահմանել, սակայն այս տարվանից Ահնիձորի գյուղապետը հայտարարում է, որ այլևս միջոցներ չունեն վարորդ պահելու համար: Անգործ մնացած վարորդն էլ երեք անգամ ավելացրել է ուղեվարձը։ Ծնողները, մինչդեռ, հրաժարվում են ամսական 9000 դրամ միայն երեխաների տեղափոխման համար վճարել։ «Ծնողներն ի վիճակի չեն, ոչ մեկս ի վիճակի չենք էդ գումարը տանք»։

Ահնիձորի հիմնական դպրոցի տնօրեն Համլետ Մաթևոսյանը տեղյակ է այս մասին, բայց մեծ խնդիր չի համարում։ «9000 դրամ են ուզում, էդ ի՞նչ մեծ բան են ուզում։ Մեր ժամանակ ոնց էին ոտքով գնում..., քայլելը մարդու համար է»,- ասում է ու շարունակում.- «Եթե գրքի փողը հավաքում-տալիս են, մեքենայի փողը ո՞նց չտան»։

Ծնողները հակադարձում են՝ «քարի դարում ենք ապրո՞ւմ»։

Մի քանի օր առաջ ահնիձորցի 8 երեխաների ծնողները հավաքվել ու դիմել են Լոռու մարզպետին՝ խնդրանքով, որ ապահովի դպրոցահասակ երեխաների՝ Սահմանադրությամբ ամրագրված անվճար կրթության իրավունքը։ Մինչ մարզպետարանից պատասխան կստանան, Ալավերդիում գործող համայնքային համախմբման և աջակցության կենտրոնն ուսումնասիրել է խնդիրն ու պարզել, որ 2011 թվականից սկսած գյուղերում հանրակրթական ուսում ստանալու հնարավորություն չունեցող երեխաներին ամեն օր այլ համայնք տանել-բերելու կամ տրանսպորտային ծախսերը փոխհատուցելու համար պետական բյուջեով մոտ 55 միլիոն դրամ է նախատեսված, սակայն այդ գումարի ընդամենը կես տոկոսը՝ մոտ 270 հազար դրամ է հասնում Լոռու մարզ։ 55 միլիոնի առյուծի բաժինը՝ գրեթե կեսը, Սյունիքի մարզին է հատկացվում։

Ուսումնասիրություն իրականացրած կազմակերպության տնօրեն Օլեգ Դուլգարյանը եղել է մարզի 13 գյուղերում և պարզել, որ հիմնական դպրոցն ավարտող երեխաների կեսը կրթությունը շարունակում է հարևան համայնքներում:

«Գյուղերի 53 տոկոսը ընդհանրապես որևէ միջհամայնքային տրանսպորտ չունի։ Եթե երեխան գնում է միջնակարգ դպրոց, դա նշանակում է, որ օրը 3-10 կմ քայլում է, որպեսզի գնա հարևան համայնքի դպրոց»,- ասում է Դուլգարյանը։

Ահնիձորի դպրոցի տնօրեն Համլետ Մաթևոսյանը, որ ծնողների կողմից հարցը բարձրացնելն անհարկի էր համարում, պետական բյուջեով նախատեսված այս գումարների մասին տեղեկանալուց հետո զարմացավ.- «Կես տոկոսը Լոռու մարզին, 50 տոկոսը Սյունիքի մարզի՞ն։ Դե, նրանց մարզպետն ասում են ուժեղ ա, մեր մարզպետն էլ բարի ա... հիմա աշխարհը ուժի վրա է՞, թե՞ բարության վրա, չեմ իմանում»։

XS
SM
MD
LG